In 2015, nu bijna twee jaar geleden, ontmoette ik een vrouw waarvan ik direct wist dat ze bijzonder was. Haar naam was is Namirembe. Namirembe is een in Nepal (Himalaya) getrainde Sjamaanse vrouw die geboren en getogen is in Zuid-Afrika. Ons eerste gesprek was over de telefoon. Er was een duidelijke connectie en de volgende dag zat ik bij haar thuis. We deelde kennis en spraken over van alles en nog wat. Ik ging daar niet specifiek heen voor een bepaalde vraag of issue, maar volgde gewoon mijn gevoel. Dit voelde goed, zuiver en vertrouwelijk. Nadat ik haar wat persoonlijke informatie had gegeven, wist ze veel over mij te vertellen. Vooral de grote potentie die ze in mij zag en hoe ik deze voor mijzelf kon bereiken. Ze zij toen al direct: “Als je dit op wilt lossen en daar wilt komen gaat Ayahuasca je goed doen en helpen. Je kan dat bij mij doen. Ik houd ceremonies”. Ik had toen al gelezen over Ayahuasca, dus ik wist wat het was. Maar ik voelde een enorme angst en weerstand om dit eeuwenoude Sjamaanse (psychedelische) plantenbrouwsel te drinken. Ik werd bijna misselijk van de gedachte. Ik hoorde haar aan en dacht bij mezelf: “Allemaal mooi en leuk, maar nooit dat ik dat ga doen”. Vervolgens stopte ik deze angst diep weg en leefde verder.

Een Sjamaanse dromenvanger kennen we allemaal wel.

Angst

Enige tijd later, na mijzelf nog meer verdiept te hebben in Ayahuasca, had ik mijzelf ‘overtuigd’ dat het tijd was om een ceremonie te gaan doen. Ik pakte de telefoon en maakte een afspraak met Namirembe. Maar niet lang na het ophangen kwam mijn ego in opstand en die begon tegen mij te schreeuwen. “Stijn, hoe kan jij nou iets drinken waarvan je hélemaal niet weet wat het met jou gaat doen?”. Jij bent toch van de controle? Dadelijk kom je nooit meer terug, draai je door of word je krankzinnig! Hoe dan? Stijn, dat kan toch niet!?”. Uit paniek pakte ik de telefoon en cancelde mijn afspraak, wetende dat ik voor mijn eigen angst aan het vluchten was. Bang om die controle te verliezen, puur een ego ding dus.

De druppel

De maanden verstreken en Ayahuasca bleef op de meest fascinerende manieren op mijn pad komen. Helemaal uit het niets kreeg ik, van iemand die ik helemaal niet kende, de vraag of ik wel eens Ayahuasca had gedaan. Mijn hart maakte een sprong en ik dacht: “Why you ask me?!”. En zo zijn er meerdere keren geweest dat Ayahuasca uit het niets ten tonele verscheen. Telkens stopte ik het weg om er niet aan te hoeven denken. Tot het moment dat ik een comment las op mijn website. De persoon had zijn website eronder vermeld. Ik klikte erop en het eerste wat ik te zien kreeg, was een filmpje over, jawel, Ayahuasca. Boem! Die kwam keihard binnen. Dit was dan ook de druppel dat ik mij overgaf en besloot om weer een datum bij Namirembe te prikken om een ceremonie te gaan doen. Maar dit keer voelde het anders. Het voelde sterker, overtuigender. Ik voelde dat ik het nu écht ging doen. De datum werd geprikt, vrijdag 20 januari 2017 gaat de boeken in voor mij. Voor de duidelijkheid: we zijn inmiddels één jaar verder.

Wat is Ayahuasca eigenlijk?

Ayahuasca is een (psychedelisch) plantenmedicijn, bestaande uit twee planten: de Psychotria viridis (Chacruna) en de slingerplant Banisteriopsis caapi. De werkzame stof is DMT (dimethyltryptamine). De plant groeit in het Amazonegebied en wordt al eeuwenlang in ceremoniële setting gebruikt door vele indianenstammen (o.a. Sjamanen) in Ecuador, Peru, Colombia, Bolivia en Brazilië. De plant laat je een (spirituele) reis maken naar diepere lagen in jezelf en andere bewustzijnsniveaus. Ik kan een ieder die meer informatie over Ayahuasca wilt deze twee documentaires aanraden: Ayahuasca: Vine of the Soul en Metamorphosis

Ayahuasca die vele uren gekookt zal gaan worden.

Waarom Ayahuasca?

Ayahuasca kan voor vele doeleinden gebruikt worden, zoals het oplossen van trauma’s, pijnen en angsten. Ook wordt het gebruikt om, met succes, verschillende verslavingen en depressies te lijf te gaan. Daarnaast kan een Ayahuasca ervaring je nieuwe (spirituele) inzichten en/of helderheid geven over een bepaalde situatie die zich in jouw leven afspeelt. De plant heeft tevens een sterk reinigend effect op lichaam en geest. 

Ayahuasca dieet

Ik zou mij om tien uur in de ochtend melden bij Namirembe en haar geweldige dochter, die haar geregeld assisteert tijdens ceremonies. Ik had die nacht, uiteraard, zeer onrustig geslapen. Ik vond het reuze spannend. Dat is eigenlijk zacht uitgedrukt, want ik was gewoon angstig. Vandaag gaat het dan allemaal écht gebeuren. De afgelopen week heb ik het Ayahuasca dieet gevolgd. Dit betekent geen vlees en vis, geen pittige kruiden, geen bewerkte suikers en geen zuivel. Ook is seksuele onthouding een eis, één week voor tot één week na de ceremonie. Het hele proces is namelijk ook één groot (intern) detox proces waarin je alle energie dient te behouden.

Aangekomen op mijn bestemming loop ik direct door naar de achtertuin van Namirembe. Daar staat een prachtige ingerichte hut. Hierin houdt zij haar ceremonies. Het is er heerlijk sfeervol en warm binnen. Er brand een echte houtkachel. Ik groet de andere aanwezige deelnemers en neem plaats op één van de bedden.

Kambo

Het was ondertussen elf uur en we zouden deze ochtend met Kambo beginnen. Kambo is het gif van een bijzondere kikker die in het regenwoud in de Amazone leeft, in Colombia Peru en Brazilië. Deze kikker heeft door dit heftige gif, wat hij op zijn rug draagt, geen vijanden. Zelfs giftige slangen gaan met een grote boog om hem heen. De kikkers worden gevangen en het gif wordt gewonnen. Dit wordt overigens gedaan zonder de kikker pijn te doen. Daarna krijgen zij hun vrijheid weer terug en zullen zij het gif opnieuw zelf aanmaken.

Dit is onze grote vriend. Zijn naam is Phyllomedusa bicolor.

Heftige detox

Het gif wordt met kleine brandplekjes op de menselijke huid aangebracht, zodat het direct in de bloedbaan wordt opgenomen. Het gevolg is een heftige fysieke en mentale detox, waarbij je je voor zo’n 20 minuten vreselijk slecht voelt. Misselijkheid en braken zijn eerder regel dan uitzondering. Alle virussen, bacteriën, parasieten, zware metalen en andere ziekteverwekkers worden gedood en komen in je maag terecht. Je kan je dus wel voorstellen hoe bizar slecht je je dan even moet voelen. Zodra je een paar keer goed gekotst hebt, voel je je al direct beter. Je lichaam heeft vervolgens even nodig om zichzelf te herpakken. Je bent nu een hoop rommel kwijt en binnen één a twee uur zal je je stukken beter voelen. De meeste mensen voelen zich energieker en helderder na een Kambo sessie. Dit ritueel wordt gedaan zodat je schoon bent en de Ayahuasca zo goed en zo zuiver mogelijk opgenomen kan worden.

Vreselijk misselijk

Ik begon met verplicht twee liter water drinken, binnen vijftien minuten. Drinken is cruciaal voor een zo snel mogelijke afgifte van gifstoffen en andere rommel. Ik kreeg daarna zeven stippen op mijn bovenarm gebrand en de Kambo werd per stip toegevoegd. Na de eerste stip voelde ik mijzelf binnen één minuut warm worden en mijn hart begonnen sneller te kloppen. Bij de zevende stip bonkte mijn hart bijna mijn lichaam uit, had ik het gloeiend heet en voelde ik mij vreselijk slecht, vooral misselijk. Het duurde even, maar na vijf minuten heb ik twee keer flink gekotst. Wat een enorme opluchting was dat zeg. Daarna voelde ik mij redelijk ok. Al moest ik daarna enorm veel plassen en had ik een uurtje diarree. Na dat uurtje voelde ik mij stukken beter. Zie hier hoe een Kambo sessie eraan toe gaat.

Nadat iedereen zijn Kambo sessie had gedaan, gingen we rond één uur in de middag eten. Er was heerlijk gekookt, rijst met allemaal verse groentes. Na die heftige sessie had ik enorme trek en ik heb dan ook behoorlijk gegeten. De rest van de middag hebben we gewoon heerlijk gerelaxt, gezellig gekletst met zijn allen en onszelf voorbereid op de Ayahuasca ceremonie, die om acht uur in de avond zou starten.

De 7 stippen op mijn arm, waarop de Kambo werd aangebracht.

Ayahuasca ceremonie

Eindelijk was het dan zover. Het uur van de waarheid. Er waren zes deelnemers in totaal, inclusief ikzelf. We lagen allemaal, in comfortabele kleding, op onze bedden, met deken en kussen. Namiremba opende de ceremonie door ons allen welkom te heten. Zij vroeg ons een witte piramide in te beelden en die om ons en de tent heen te visualiseren, dit ter bescherming van kwade entiteiten. Ayahuasca zet je spirit wagenwijd open en alles wat binnenkomt moet puur en zuiver blijven. Daarna werd er heerlijke rustgevende muziek opgezet en kreeg iedereen, één voor één, een kleine cup Ayahuasca aangereikt. Ik dronk het op. Het is behoorlijk smerig kan ik je zeggen. Het theelepeltje honing deed daarna wonderen. Iedereen zat rustig ontspannen op zijn bed.

Tweede cup

Na zo’n vijfenveertig minuten vroeg Namirembe aan de deelnemers of zij klaar waren voor de tweede cup. Ik zei: “Ik weet het niet”, waarop Namirembe antwoordde: “Als je het niet weet, moet je een tweede cup nemen”. Ik voelde wel iets, maar vrij ver weg. Dus ik dronk mijn tweede cup en ging weer liggen op mijn bed. Na enige tijd begon ik het sterker te voelen. Er werden Sjamaanse liederen gedraaid, een zingende vrouw. En zodra ik mijn ogen sloot, zag ik de vrouw ook echt dansend voor me. Ik voelde me mij heel rustig en ik keek naar hoe de vrouw zich bewoog. Het was een typische indianenvrouw met een mooie oude gerimpelde huid.

Ayahuasca met typische bijbehorende cup.

Derde cup

Na weer zo’n vijfenveertig minuten werd ons gevraagd of wij klaar waren voor een derde cup. Eigenlijk gebeurde hier precies hetzelfde als bij de tweede cup en ik zei weer: “Ik weet het niet”. Ik kroop op mijn knieën naar voren en dronk mijn derde cup op. Ik zat tot die tijd rechtop, met mijn kussen achter mijn rug. Na de derde cup kreeg ik de behoefte om te gaan liggen, dus dat deed ik ook. Vanaf dat moment begon ik heftige (herhalende) patronen en vormen te zien. Ik merkte direct op dat mijn mind deze wilde interpreteren. Wat is dit? Wat betekent dit? Wat zijn dat? Mijn mind deed enorm zijn best, maar op een gegeven moment werd ik helemaal gek van de patronen en vormen die ik zag. Mijn mind deed tevergeefse pogingen om alles wat het zag een betekenis of verklaring te geven, maar deze faalde hopeloos. Ik dacht even dat ik gek werd en ik riep Namirembe. Toen zij naast mij kwam zitten, zei ik haar dat ik alles niet meer kon bevatten en interpreteren, dat het teveel was, en dat ik wilde dat het stopte. Ze maakte mij duidelijk dat ik niks hoefde te interpreteren en dat ik los kon en moest laten. Maar hoe!? Ik heb geen idee hoe lang dit geduurd heeft, maar op een gegeven moment heb ik het voor elkaar gekregen om werkelijk los te laten. Het voelde alsof mijn lichaam als vloeistof oploste en één werd met alles wat ik zag. Alsof het opgeslokt werd. 

Prachtige Ayahuasca visual

Vervolgens kwam ik in een hele fijne sfeer terecht. Ik merkte op, alhoewel ik behoorlijk ver weg was, hoe rustig mijn ademhaling was. Ik voelde mij euforisch en ik hoorde achteraf dat ik heb gelachen. Het gekke is alleen dat ik mij tot nu toe niet meer kan herinneren waarom ik mij zo goed voelde. Ik weet alleen dat het goed voelde en dat ik heel vaak ‘wauwww’ heb gezegd. Ik hoop dat dit mij nog duidelijk wordt.

Loslaten

Maar vervolgens kwam ik weer terug in nare sferen en voelde ik mij ineens weer héél erg slecht. Ik lag met mijn voeten opgetrokken bij elkaar, als een baby te rillen op mijn bed. Soms zelfs letterlijk kotsneigingen, maar er kwam niks uit. Ik moest weer loslaten. Mama Ayahuasca leerde mij hier loslaten, dat was mijn les op dit moment. Ik werd er moedeloos van en riep Namirembe weer, die weer hetzelfde op een zeer liefdevolle manier zei: “Loslaten, Stijn”. Ik opende mijn ogen en kon ze nauwelijks openhouden door de vele bewegingen en patronen die ik zag, snel maar weer dicht dan. Het lukte mij gelukkig telkens, met veel moeite, om los te laten. Vervolgens kwam ik weer in een hele lekkere en fijne energie terecht. Het voelde alsof ik door een soort universum zweefde, zonder lichaam. Ik zag allerlei mooie laser-achtige kleuren in de vorm van rook. Heel bijzonder.

Smaakexplosie

Ik werd aangetikt door een medereiziger. Het was Peter, die naast mij lag. Ik schrok er van. Hij zei: “Hier, neem wat fruit”. Ik moest letterlijk even schakelen, gebeurde dit nou echt? Of was dit een illusie? Wilt hij mij kwaad doen? Het was dus echt. Zijn stem klonk als van een oude man. Later vertelde Namirembe mij dat Peter een hele oude ziel heeft, vandaar de lage en oud klinkende stem. Ik deed mijn hand in de kom met fruit en stopte het fruit in mijn mond. Wauw! Wat lekker! Het proefde alsof ik voor de eerste keer in mijn leven fruit at. Wat een smaakexplosie! Ook zei hij tegen mij dat ik water moest drinken. Peter had zelf ook Ayahuasca gedronken en is een ervaren reiziger. Zo ervaren dat hij dus ook voor zijn medereizigers zorgt en ze ondersteunt waar nodig. Hij heeft mij enorm gesteund.

En weer…

Na het fruit en het water legde ik mijn hoofd weer neer, want dat was de enige positie waarin ik comfortabel lag. Ik had mijn dikke joggingsbroek inmiddels uitgegooid en lag in mijn boxershort. En ja hoor, weer voelde ik mij zo vreselijke slecht en moest ik weer loslaten. Ik weet nog dat ik bij mezelf dacht: “Neee, alsjeblieft, niet weer!”. Maar er valt niks niets meer te blokkeren of tegen te houden. Je gaat, volle kracht vooruit. Loslaten, loslaten en nog eens loslaten. Ongelofelijk intens en zwaar. Maar gelukkig lukte het mij.

Sterrenhemel

Op een gegeven moment moest ik plassen. Ik vroeg aan mijn medereiziger, genaamd Zani, die aan mijn rechterkant zat, of hij met mij mee wilde lopen naar buiten. Ik kon maar net aan zelf op mijn benen staan. Ik ‘liep’ naar buiten. Helaas zag ik het laaghangende stuk hout over het hoofd en stootte ik keihard mijn neus. Auw, dat deed zeer. Het aandenken is nog steeds zichtbaar. Voor we naar binnen liepen sloeg Zani zijn arm om mij heen en zei: “Kijk eens naar de boven”. Het was super helder en ik zag een prachtige sterrenhemel met wel honderden sterren! Waanzinnig mooi moment was dat. Maar goed, het vroor buiten, dus snel weer naar binnen en liggen.

Weliswaar niet dezelfde, maar ook een prachtige nightsky met vele sterren.

Tijdsbesef

Ik kan mij ook nog een moment herinneren dat iemand aan mij vroeg hoe laat ik dacht dat het was. Toen ik mijn hoofd op dat moment omhoog deed, zag ik dat een aantal reizigers bij elkaar waren gaan zitten en gezellig aan het kletsen waren. Ik weet nog dat ik zei: “Ik denk zes uur in de ochtend”, waarop geantwoord werd met: “Nee, het is drie uur”. Ik dacht, doordat de vraag aan mij werd gesteld, dat het serieus al middag was en zei: “Middags, toch?”, waarop iedereen keihard moest lachen. Het was natuurlijk drie uur in de nacht. Ik had dit zelf ook wel kunnen bedenken, want je kan in de tent bovenin naar buiten kijken en het was aarde donker. Ik was overduidelijk heel ver weg en had geen tijdbesef. Een prachtige bevestiging dat tijd een illusie is.  

Landen

Tegen half vier uur in de nacht kwam ik uit mijn reis en begon ik te landen. Ik weet nog dat ik hardop tegen mijzelf zei: “Jeetje wat duurt het lang eer ik weer terug ben in mijn lichaam”. Voor de duidelijkheid, je verlaat je lichaam nooit, maar dit kan wel zo ervaren worden. Ik had een enorme dorst en heb toen veel water gedronken. We hebben daarna zeker twee uur gekletst met zijn allen. Iedereen deelde zijn eigen ervaring en ik vroeg aan enkele medereizigers hoe zij mij hadden ervaren. Hoe deed ik? Wat zei ik allemaal? Dit uiteraard om meer duidelijkheid en inzicht te krijgen in mijn eigen processen. Loslaten was overduidelijk mijn les in deze reis.

De overige deelnemers hadden een veel minder heftige reis dan ik. Maar dit kwam door mijn eigen weerstand. Ik heb het vooral mijzelf heel moeilijk gemaakt.  

Mijn bedje in de hut bij Namirembe.

Extreem vermoeid

Mijn lichaam was extreem vermoeid. Het niet kunnen loslaten heeft mijn lichaam zo enorm veel energie gekost. Ik kon het voelen. Ik heb het zelf gedaan. Ik had ook een stevige hoofdpijn. Een aantal deelnemers gingen bij het ochtendgloren richting huis. De rest is toen gaan slapen in het aangrenzende huis van Namirembe, ook ik. Helaas kwam ik door mijn extreme vermoeidheid en hoofdpijn niet in slaap. Ik heb slechts één uurtje geslapen.

Huiswaarts

We hebben in de ochtend heerlijk gegeten, vers brood met ei en avocado. Wat smaakte dat intens lekker zeg. Daarna ben ik weer boven op bed gaan liggen en ben ik gelukkig nog even in slaap gevallen. Rond drie uur in de middag ben ik uiteindelijk huiswaarts gekeerd.

Dit was serieus, hoe heftig en zwaar hij met vlagen ook was, de meest diepgaande, bijzondere en liefdevolle ervaring die ik ooit heb meegemaakt. Ik heb zoveel oude patronen, angsten en gedachtes los kunnen laten. Ik voel me (MIJ) herboren. Alsof er een stofzuiger door mijn lichaam is gegaan die bepaalde verbindingen in mijn hersens weggehaald heeft, of ze gereset heeft. Ik voel mij veel lichter, alsof er stukken bagage uit mijn rugzak gehaald is. Wat ik voor mijzelf precies heb losgelaten en wat ik met deze reis allemaal heb bereikt, houd ik voor mijzelf. Dat is privé. Ik kan je alleen zeggen dat het veel en diep is en ik ben Mama Ayahuasca hier dan ook enorm dankbaar voor. 

Interesse?

Mocht jij na dit verhaal ook geïnteresseerd zijn in een Ayahuasca ervaring of hier meer informatie over willen, laat mij dit dan even weten op info@stijnspreekt.nl of gebruik het contactformulier. Namirembe, de Sjamaanse vrouw waar ik mijn ceremonie heb gedaan, de locatie (hut in de achtertuin) en setting zijn werkelijk waar top. Dit zijn extreem belangrijke punten. Ayahuasca is geen grap en dien je nooit onbegeleid te doen. Het is geen recreatief middeltje wat je voor de lol even neemt om te kijken wat de uitwerking is. De hele ceremonie was ook goed georganiseerd. Alles was aanwezig. Alles kan ook, niets is gek. Namirembe werkt vanuit een zuivere intentie en liefde, en dat is absoluut voelbaar. Ik ben haar enorm dankbaar en dit zal zeker niet mijn laatste Ayahuasca reis zijn. Er is nog véél meer te zien, te ervaren en te ontdekken. Er is nog zoveel meer wat wij met ons beperkte lichaam en beperkte zicht niet kunnen zien. Ongelofelijk. Mama Ayahuasca: ik buig in dankbaarheid en liefde voor u.   

 

 

 

(Foto) bronnen en/of meer informatie:

By AwkipumaOwn work, CC BY 3.0, Link

Stuart Miles at FreeDigitalPhotos.net

By Jean-Marc Hero (http://calphotos.berkeley.edu) [CC BY-SA 2.5 or CC BY-SA 2.5], via Wikimedia Commons

Photo Credit: Katie Elster Flickr via Compfight cc

Photo Credit: Don White (Burnaby) Flickr via Compfight cc

Photo Credit: Jürgen Kornstaedt Flickr via Compfight cc

By Sascha Grabow www.saschagrabow.com (Own work) [CC BY-SA 3.0 or GFDL], via Wikimedia Commons

www.visualnews.com

Door Evgeniy Isaev from Moscow, Russia (Road to Nightsky) [CC BY 2.0], via Wikimedia Commons

Photo Credit: milan851 Flickr via Compfight cc

Stijn Brinkhaus

Ik ben Stijn Brinkhaus, 37 jaar oud, uit Schiedam. Ik ben een schrijver in hart en nieren en dat doe ik dan ook enorm graag en veelvuldig. Ik heb het hart op de tong, ben filosofisch ingesteld en als ik iets echt wil komt 'nee' niet in mijn woordenboek voor. Soms een tikkeltje ongeduldig en verder gek op reizen, cultuur, sport, muziek, voetbal, de natuur, dieren, slapen, lekker (gezond) eten en wandelen.